Antoine, de kerstpostduif

Ze zijn er, eindelijk, de kerst- en nieuwjaarskaartjes van Animal Tails! Ze zijn nog mooier, leuker, fijner dan de vorige reeks (die -in mijn ogen- ook al geweldig waren).

Of hoe een klein stiekem droompje van mij werkelijkheid werd. Ik geef toe, meer dan de aanzet tot ontwikkelen van postkaartjes heb ik niet gedaan, maar ik vind het een erg fijne gedachte om pakketjes te mogen klaarmaken en al die mooie kaartjes een nieuwe eigenaar te geven.

Ik hoop dat Antoine, onze Animal Tails postduif , zijn vleugels de laatste weken wat gespaard heeft voor de drukke periode die eraan komt. Wij zijn er alvast helemaal klaar voor om de kaartjes te mogen ontvangen en de bestellingen klaar te maken.

Geef gerust je keuze door via info@animaltails.be of laat je verrassen door de keuze die wij maken!

10 euro voor 6 kaartjes
12 euro voor 10 kaartjes

 

Advertenties

Wanneer beginnende organisaties elkaar ontmoeten

16 november 2017: Animal Tails bestaat officieel 1 jaar. 1 jaar vol met ‘werken met de dieren’ zoals we het uitleggen aan onze kinderen. 1 jaar vol zoeken naar onze weg in dit verhaal. Hoe geven we dit mooie project een vaste plaats in ons gezin en hoe geeft Animal Tails ons een vaste plaats in zijn bestaan.

Ik merk (positieve) stress op bij manlief als er een klasevenement op de planning staat, ik merk de toenemende energie in manlief als hij bezig kan zijn met de kinderen/jongeren en zijn (onze) honden. Dat hij een kei is in zijn werk, daar was ik van in het begin heel overtuigd van. Ik merk zijn engagement om stiltes bij kinderen/jongeren te doorbreken en hun een uitweg te kunnen bieden daar waar praten een struikelblok is. Ik merk zijn engagement om op een spontane, duidelijke, maar door een vooral andere aanpak moeilijkere thema’s aan boord te brengen. En ik ben fier op hem, op onze honden, op Animal Tails.

20 november 2017: Casa Magnolia organiseert een eerste gezinsdag. Deze mooie organisatie is een vzw die zich inzet voor gezinnen met een kind met een levensbedreigende ziekte. Om hun gerichte hulp aan te bieden zodat de dagelijkse taken wat verlicht worden.  Hulp die vaak noodgestuurd is.

De wegen van manlief en de oprichtster van deze organisatie waren elkaar gekruist tijdens de studiejaren. Zoveel jaren later kruisen ze elkaar weer en werd de vraag gesteld of wij de (schaduw)kinderen een activiteit wilden aanbieden met de honden terwijl de ouders zouden gaan wandelen in de omringende bossen.

Er werd niet getwijfeld om dit met 2 handen aan te nemen. Ons vooropgezette plan werd wel helemaal niet gevolgd, de honden namen over en wij volgden, zoals het gaat bij Animal Tails, de honden nemen over waar praten moeilijk wordt.  Ikzelf en Django bleven de hele activiteit binnen. Django deed niets anders dan rustig naast een jongen liggen. We probeerden contact te maken tussen hem en Django, hem de vacht van Django laten voelen, hem kietelen met zijn staart. Dit lukte sporadisch eens, maar op het einde van de dag lukte dit even erg goed. Dat lachje vergeet ik niet meer en dat allemaal door Django, die zijn heerlijke rustige zelve was, die de koekjes voorzichtig opnam uit zijn hand, die zijn gezicht besnuffelde met de grootste voorzichtigheid. Ook de andere honden kwamen af en toe eens piepen en ook zij waren nieuwsgierig en voorzichtig naar de nieuwe vriend van Django.

Manlief werkte met 2 schaduwkinderen en Puck en Samba. Er werd gespeeld met de honden, koekjes gegeven, foto’s getrokken, geknuffeld, er werd zelfs een heus kunstwerk gemaakt! De zon liet toe dat er buiten kon gelopen en geravot worden. Je zag de kindjes genieten, je zag de honden genieten en wij genoten elke seconde mee.

Casa Magnolia, ik ben er na 2 dagen nog niet goed van welk prachtig initiatief dit is en ik ben blij dat we deel mochten uitmaken van deze gezinsdag. Ik hoop dat we in de toekomst nog iets kunnen betekenen voor hen. Zelf wonen we te ver om vrijwilliger te worden, maar wie in de Druivenstreek, het Dijleland of Leuven woont: misschien kan jij wel iets betekenen?

 

Meer info:

https://www.casamagnolia.be/

http://www.animaltails.be/

 

 

 

 

 

i’m back!

Het was een tijdje heel stil hier op de blog, de gevolgen van een leuke, nieuwe job met avonduren en die dan combineren met het gezin. Ik denk dat ik nu aan mijn evenwicht zit dat ik heel de tijd zocht en ook tijd kan en wil vrijmaken voor het verder bloggen. Daar waar ik het tot voor kort niet miste, begon het de laatste weken weer te kriebelen.

We zaten niet stil, het voorbije jaar. Animal tails, het project van manlief, kreeg vorm, werd verder gekneed en verder uitgewerkt. De voorbije 2 woensdagen werkte we weer samen met een 3de leerjaar en het loopt allemaal beter en beter. De individuele trajecten lopen ook goed.

De verbouwingen zijn nu ook helemaal achter de rug, ik kijk er naar uit om die eerste winter door te maken in ons nieuwe leefgebied. Met meer plaats en een extra hond. Want die is er ook bij gekomen. Een pracht van een beest, die al mijn contra-argumenten blijft teniet doen, maar wel net iets te verliefd is op manlief dan ik zou willen.

De kindjes blijven ook groeien, na een succesvol eerste jaar korfbal, werd er in september gestart met een tweede jaar korfbal. De kindjes vinden het steeds leuker, de oudjes gaan wel het terrasje en de rosé missen als het binnenseizoen weer begint.

De KSA vond ook zijn weg naar ons huis, Japie ging al 3 keer en is superfier op zijn blauwe hemd. Samen met vriendjes en vriendinnetjes haalt hij op zondag zijn hartje op.

En ik, ik loop sinds begin september. Nooit gedacht dat ik dat zou doen, lopen is nooit mijn favoriete bezigheid geweest en zeker niet het gewoon meters afmalen. Maar kijk, ik deed het toch, ik liep, eerst een klein rondje, maar nu zit ik al aan 3 km aan een stuk. Voor mij een ware overwinning. Niet dat ik het leuk vind, ik moet me steeds oppeppen om te beginnen. Maar ik doe het toch. Ondertussen is het opgenomen in mijn vrije voormiddagroutine en 2 keer in de week trek ik die loopschoenen aan.

Mijn doel? Een rondje tijdens de 9000 for Emilie. 5 km, moet ik halen, niet?

 

Vitamine sea

Voor de zesde keer zit onze zee-vakantie in Vlissegem er op. Het grote voordeel van steeds in hetzelfde huis te zitten, is dat je na een half uurtje echt het vakantiegevoel hebt. Je weet hoe je alles het best organiseert in het huis en geloof me, met 3 kinderen en 3 honden is enige organisatie welkom!

De kindjes kennen de plekken in huis waar ze voorzichtig moeten zijn, de keuken is herkenbaar terrein en de honden weten tot waar ze mogen, alhoewel ze dit jaar plots een nog grotere tuin wilden en de weides rond het huis even onveilig maakten.

De enige uitdagingen blijven voor ons de slaapplekken, met 2 nachtschokkers ( in huis is het nog steeds een kunst om ze veilig te laten slapen. Met enig sleurwerk van matrassen lukte dit ook.

Ondanks het vooruitzicht dat het weer niet bijster goed ging worden, hebben we toch onze portie zand en zee gehad. De kindjes genoten zichtbaar en baande zich gezwind een weg tussen de golven. De kleinste man vond zand meer dan genoeg en liet de zee dan ook steevast links liggen.

We maakten ook nieuwe dierenvrienden. De traditionele wandeling naar geitenboerderij ’t Reigersnest werd voor de oudste zoon een fietstocht en de grote bokken maakte indruk op de jongens. Die durfde ze toch niet goed aaien, de kleintjes en de mama-geiten waren gelukkig minder imposant.

Het serpentarium werd tweemaal bezocht en hoe klein het ook is daar, ze kregen er geen genoeg van. Bewegende slangen, ieniemienie kikkertjes zoeken, harige spinnen bekijken, mega padden ontdekken, voor elk wat wils, maar het toppunt was het aaien van de slang!

We deden dit jaar ook nog eens sea life, voor de jongens ook weer een ontdekkingstocht. Ondanks de massa mensen werden er haaien, schildpadden, zeeleeuwen en andere dingen gespot, zeesterren geaaid en met open mond gekeken naar de show. Het hoogteparcour werd ook enthousiast meegedaan. De volwassenen hadden meer moeite met de drukte en het bij elkaar houden van de kinderen in de massa.

Rijden met de go-cars is ook een activiteit die meermaals gedaan wordt, baloubeer leerde zijn schrik om te trappen overwinnen en reed op het einde goed. Hij overwon ook zijn schrik om in het zwembad met bandjes alleen in het diep te gaan. Het kostte bij beide mijlpalen veel overtuigingskracht, maar hij deed het toch!

En nu zit ik hier in de zetel thuis, de oudste drie mannen blijven nog tot morgen aan de zee maar voor mij en daanemaanke zit deze eerste zomervakantie er op. Batterijtjes zijn weer opgeladen dus kunnen we er weer even tegen.

Puck 

6 jaar lang zag ik het niet, een huishouden met 3 honden. 6 jaar lang kreeg ik het warm en koud tegelijk als ik dacht aan een extra hond, angstzweet brak steeds in mijn gedachten uit. 

En plots maakte ik de klik, was het door de oprichting van Animal Tails en door de try-outs dat ik besefte dat we nog een eigen exemplaar konden inzetten. 

Was het door een plots voorval waarbij we beseften dat Django toch wel oud aan het worden was en dat we even voor ogen zagen dat hij er op een dag niet meer zal zijn en dat Samba het dan wel eens erg moeilijk kon krijgen. De grootste reden dat Samba het zo goed doet is door Django. 

Anyway, op een avond kreeg ik een foto vol met kleine zwarte hoopjes doorgestuurd en ik was verkocht. Niet veel later mochten we gaan kijken en van al die schattigheid smolt ieders hart. We wilde een hond die niet haantje de voorste was in het nest, maar wel zelfzeker. Met de kennis van de mensen achter Helping Dogs, de organisatie die honden herplaatst, werd gekeken welk puppy’tje ons nieuwste gezinslid kon worden, Puck werd gekozen en kreeg het rode halsbandje. 

En nu ligt dat 10 weken oude hoopje schattigheid hier bij ons te slapen. Ons brokje puppy van 6,7 kg, vol enthousiasme en energie als hij wakker is, ontspannend slapend als hij moe is.

Antoine de postduif

Het begon als een ideetje tijdens de eerste grote vergadering van Animal Tails. Ik merkte dat in tijden van een overvloed aan sociale media en digitale kanalen een kaartje schrijven of ontvangen een rustmoment kan zijn. 

Dat de kaartjes dieren als hoofdrolspelers gingen hebben, was snel duidelijk en de woordspelingen die we gingen gebruiken, maakten het helemaal af. 

Zelf zijn we helemaal geen tekentakenten dus moesten we beroep doen op anderen, enerzijds de illustratoren, anderzijds lieten we Antoine de postduif zijn boodschap overbrengen. 

Lees via deze link zijn verhaal: http://animal-tails5.webnode.be/antoine-de-postduif/

Het resultaat mocht er wezen en er moest een selectie gemaakt worden, een mooi evenwicht tussen kaartjes van illustratoren en kaartjes van jongeren. 

Bekijk hier de voorstelling van de kaartjes door Antoine de postduif: http://animal-tails5.webnode.be/postkaarten/

Gisteren was het dan zover: de gedrukte kaartjes kwamen aan en de eerste bestellingen werden klaargemaakt voor verzending. Dus wie zin heeft om mij nog wat aan het werk te zetten: bestel gerust een pakketje kaarten of 2 of 3 of … ik maak deze met plezier voor je klaar!

Via deze link kan je alle info voor de bestelling nog eens nalezen: http://animal-tails5.webnode.be/postkaarten/

veel te vroeg

Veel ongeloof, dat blijf ik voelen telkens mijn oog valt op haar prentje. Een krop in mijn keel maakt zich meester van me en ik moet voor mezelf de harde realiteit benoemen. Ze is er niet meer, nooit meer in levende lijve, enkel nog in herinneringen.

De krop in de keel is warm en tegelijk pijnlijk om weg te slikken, ik vecht meermaals per dag tegen opkomende tranen. Laat ze af en toe de vrije loop, maar laat ze opdrogen als ik naar mijn onbezorgd spelende bengels kijk.

De intensiteit van dit verdriet is fel, nog feller dan ik ooit had gedacht. Het gemis raakt me in het diepste van mijn hart. Mijn eigen kritische vragen als “had ik maar meer dit of dat meer gedaan” duw ik snel weg. Want ik weet het antwoord, ik kon het nooit en ik kon het niet, haar in de ogen kijken en de mogelijkheid zien dat ze er niet meer zou kunnen zijn.

Deze schrik werd helaas werkelijkheid, mijn hemel werd een ster rijker en mijn hart kreeg een extra ballon.

veel te vroeg, veel veel veel te vroeg

 

eindelijk 4

Morgen is hij -eindelijk- 4 jaar, hij telt al af sinds Jasper jarig was en heeft het steeds over zijn feest dat nog moet komen.

4 jaar Baloubeer in ons gezinnetje, 4 jaar een wervelwindje in huis die ons soms alle hoeken van de kamer laat zien. Maar dit alles kan overgieten met een onschuldig gezichtje en een hele lieve lach.

Een jongetje waar ik zo trots op ben ( op alle drie hoor), die verlegen uit de hoek kan komen, maar eens hij op zijn gemak is soms geen grenzen kan vinden.

Hij kan me vermoeien en doet dat ook meerdere keren per week, maar ik geniet zo intens van die momenten dat hij de rust zoekt in mijn armen. Momenten die vaker voorkomen dan vroeger, waar hij als een baby’tje in mijn armen wil liggen en het strelen in zijn haren wel weet te appreciëren.

Een ventje die me de laatste tijd wel weet te raken met zijn kunnen en zijn kennen.  Die alleen en verschrikkelijk lief in zijn dino-wereldje kan vertoeven, om daarna explosief te spelen met zijn broer op de berg in de tuin, klimmend op elk hek dat we hebben, zorgzaam kan zijn als kleine broer ook wil meedoen.

En voor dat manneke ga ik mijn eerste thema-feestje geven, met als thema dino’s natuurlijk. Met het “Ohlala, ’t is feest”-boek in huis, heb ik nu een leidraad en een creatieve input om feestjes goed te doen slagen. De voorbereidingen zijn al even bezig, deze week gaan we een versnelling hoger.

En dat vierjarig prutseventje viert morgen zijn verjaardag, zonder zijn mama weliswaar, maar ik maak dat zeker goed!

 

 

“Zeg nu eens eerlijk,…”

“Zeg nu eens eerlijk, heb jij toen…”

Veel meer moest hij niet zeggen, die vriend van me die ons op een kinderloze zondagavond uitgenodigd had samen met zijn vriendin op een gezellig kaas-en-wijntjes-avond.

Ik vulde perfect zijn zin aan, ‘een depressie gehad?’ Ik beaamde zijn gevoel en we konden er met zijn vieren verder over praten –wel nadat de tranen even langs mijn wang vloeiden – en kwamen tot de beslissing dat ik gewoon heel, heel erg diep heb gezeten. Dat het aanwijsbare zaken waren die hiervoor gezorgd hadden en als die zaken weggewerkt waren, het gevoel diep te zitten weg kon ebben. Langzaam maar zeker klauterde ik naar boven en plots kon ik er weer gewoon staan. Het is ook nu pas – na een dikke 5 jaar – dat ik dit kan toegeven, aan mezelf en aan anderen.

Fysiek gaat het de dag van vandaag super met mij, ik lijk mijn ziekte onder controle te hebben en weet het een plaats te geven. Mentaal ben ik ook in vorm,  de laatste weken waren wel zwaar (verbouwen, druk op werk,…) en het dipje was even daar, maar het ziek zijn in de krokus heeft deugd gedaan. De negativiteit kwam samen met de zware verkoudheid mee naar buiten en bleef weg. Ik voel dat mijn lichaam nog wat recup kan gebruiken, maar de weerbaarheid is weer 100%.

En op dat gevoel dronk ik die kinderloze zondagavond met veel plezier het lekkerste wit wijntje op. Op mezelf, op ons als koppel, op het gegeven dat ik/we niet snel opgaven, op het gegeven dat we hier samen uitgeraakt zijn en dat zelfs verbouwen nu geen extra grote druk zet op ons als koppel. Dat we samen sterker uit deze lastige periode kwamen. Dat ik blijkbaar weer kan stralen en als ik eerlijk ben, stralen is het liefste wat ik doen.

 

 

Ik ruik de lente

De zon doen nu voor de tweede dag op rij haar uiterste best, het is heerlijk om met de fiets op weg te gaan. Ik bedacht me wel dat 7 °C op dit moment voor ons al ‘warm’ is, terwijl het na de zomer koud aanvoelt.

Ik zie 2 van mijn mannen ontspannen nu ze buiten kunnen spelen en/of werken. Ik zie gewoon aan hun gezichten dat ze blij zijn, dat ze weer het gevoel hebben van vrij te zijn. Niet tussen 4 muren vastzitten, maar buiten zijn. Zij blij, ik blij.

Ik voel ook dat de zon mezelf energie geeft, de laatste dagen waren wat moeilijker. De broodnodige rustmomenten in huis zijn er tijdens de verbouwing niet meer. Maar goed, ik werk me hier wel door zolang de verbouwing vlot loopt. Het zal lonen over enkele weken!

En of dat het vlot (ik blijf hout vasthouden), alles is nu winddicht, het raam en de deur zijn veel mooier uitgevallen dan het stukje kleur dat ik zag bij het kiezen. Het geheel is echt mooi aan het samenvallen. Het lijkt nu al een enorm verschil qua ruimte en dat is geruststellend.

De keuken hebben we nu ook gekozen. Ik vond dat echt niet gemakkelijk, want hoe zagen de tegels er nu weer juist uit? Om dan niet te spreken over de kleuren op de muur en hoe gaat het werkblad er uitzien in het geheel! Ondertussen wachten we geduldig af. Zolang het goed blijft lopen is het ok.  De ongemakken neem ik er wel bij.

Ik stel me al voor hoe we in onze nieuwe keuken kunnen aperitieven als de lente echt daar is, als we de zon voelen schijnen op het glas, als we de zuurstof door heel ons huis zien vliegen. Aperitieven met vrienden, familie, buren, ik kijk er echt zo reikhalzend naar uit!