Puck 

6 jaar lang zag ik het niet, een huishouden met 3 honden. 6 jaar lang kreeg ik het warm en koud tegelijk als ik dacht aan een extra hond, angstzweet brak steeds in mijn gedachten uit. 

En plots maakte ik de klik, was het door de oprichting van Animal Tails en door de try-outs dat ik besefte dat we nog een eigen exemplaar konden inzetten. 

Was het door een plots voorval waarbij we beseften dat Django toch wel oud aan het worden was en dat we even voor ogen zagen dat hij er op een dag niet meer zal zijn en dat Samba het dan wel eens erg moeilijk kon krijgen. De grootste reden dat Samba het zo goed doet is door Django. 

Anyway, op een avond kreeg ik een foto vol met kleine zwarte hoopjes doorgestuurd en ik was verkocht. Niet veel later mochten we gaan kijken en van al die schattigheid smolt ieders hart. We wilde een hond die niet haantje de voorste was in het nest, maar wel zelfzeker. Met de kennis van de mensen achter Helping Dogs, de organisatie die honden herplaatst, werd gekeken welk puppy’tje ons nieuwste gezinslid kon worden, Puck werd gekozen en kreeg het rode halsbandje. 

En nu ligt dat 10 weken oude hoopje schattigheid hier bij ons te slapen. Ons brokje puppy van 6,7 kg, vol enthousiasme en energie als hij wakker is, ontspannend slapend als hij moe is.

Antoine de postduif

Het begon als een ideetje tijdens de eerste grote vergadering van Animal Tails. Ik merkte dat in tijden van een overvloed aan sociale media en digitale kanalen een kaartje schrijven of ontvangen een rustmoment kan zijn. 

Dat de kaartjes dieren als hoofdrolspelers gingen hebben, was snel duidelijk en de woordspelingen die we gingen gebruiken, maakten het helemaal af. 

Zelf zijn we helemaal geen tekentakenten dus moesten we beroep doen op anderen, enerzijds de illustratoren, anderzijds lieten we Antoine de postduif zijn boodschap overbrengen. 

Lees via deze link zijn verhaal: http://animal-tails5.webnode.be/antoine-de-postduif/

Het resultaat mocht er wezen en er moest een selectie gemaakt worden, een mooi evenwicht tussen kaartjes van illustratoren en kaartjes van jongeren. 

Bekijk hier de voorstelling van de kaartjes door Antoine de postduif: http://animal-tails5.webnode.be/postkaarten/

Gisteren was het dan zover: de gedrukte kaartjes kwamen aan en de eerste bestellingen werden klaargemaakt voor verzending. Dus wie zin heeft om mij nog wat aan het werk te zetten: bestel gerust een pakketje kaarten of 2 of 3 of … ik maak deze met plezier voor je klaar!

Via deze link kan je alle info voor de bestelling nog eens nalezen: http://animal-tails5.webnode.be/postkaarten/

veel te vroeg

Veel ongeloof, dat blijf ik voelen telkens mijn oog valt op haar prentje. Een krop in mijn keel maakt zich meester van me en ik moet voor mezelf de harde realiteit benoemen. Ze is er niet meer, nooit meer in levende lijve, enkel nog in herinneringen.

De krop in de keel is warm en tegelijk pijnlijk om weg te slikken, ik vecht meermaals per dag tegen opkomende tranen. Laat ze af en toe de vrije loop, maar laat ze opdrogen als ik naar mijn onbezorgd spelende bengels kijk.

De intensiteit van dit verdriet is fel, nog feller dan ik ooit had gedacht. Het gemis raakt me in het diepste van mijn hart. Mijn eigen kritische vragen als “had ik maar meer dit of dat meer gedaan” duw ik snel weg. Want ik weet het antwoord, ik kon het nooit en ik kon het niet, haar in de ogen kijken en de mogelijkheid zien dat ze er niet meer zou kunnen zijn.

Deze schrik werd helaas werkelijkheid, mijn hemel werd een ster rijker en mijn hart kreeg een extra ballon.

veel te vroeg, veel veel veel te vroeg

 

eindelijk 4

Morgen is hij -eindelijk- 4 jaar, hij telt al af sinds Jasper jarig was en heeft het steeds over zijn feest dat nog moet komen.

4 jaar Baloubeer in ons gezinnetje, 4 jaar een wervelwindje in huis die ons soms alle hoeken van de kamer laat zien. Maar dit alles kan overgieten met een onschuldig gezichtje en een hele lieve lach.

Een jongetje waar ik zo trots op ben ( op alle drie hoor), die verlegen uit de hoek kan komen, maar eens hij op zijn gemak is soms geen grenzen kan vinden.

Hij kan me vermoeien en doet dat ook meerdere keren per week, maar ik geniet zo intens van die momenten dat hij de rust zoekt in mijn armen. Momenten die vaker voorkomen dan vroeger, waar hij als een baby’tje in mijn armen wil liggen en het strelen in zijn haren wel weet te appreciëren.

Een ventje die me de laatste tijd wel weet te raken met zijn kunnen en zijn kennen.  Die alleen en verschrikkelijk lief in zijn dino-wereldje kan vertoeven, om daarna explosief te spelen met zijn broer op de berg in de tuin, klimmend op elk hek dat we hebben, zorgzaam kan zijn als kleine broer ook wil meedoen.

En voor dat manneke ga ik mijn eerste thema-feestje geven, met als thema dino’s natuurlijk. Met het “Ohlala, ’t is feest”-boek in huis, heb ik nu een leidraad en een creatieve input om feestjes goed te doen slagen. De voorbereidingen zijn al even bezig, deze week gaan we een versnelling hoger.

En dat vierjarig prutseventje viert morgen zijn verjaardag, zonder zijn mama weliswaar, maar ik maak dat zeker goed!

 

 

“Zeg nu eens eerlijk,…”

“Zeg nu eens eerlijk, heb jij toen…”

Veel meer moest hij niet zeggen, die vriend van me die ons op een kinderloze zondagavond uitgenodigd had samen met zijn vriendin op een gezellig kaas-en-wijntjes-avond.

Ik vulde perfect zijn zin aan, ‘een depressie gehad?’ Ik beaamde zijn gevoel en we konden er met zijn vieren verder over praten –wel nadat de tranen even langs mijn wang vloeiden – en kwamen tot de beslissing dat ik gewoon heel, heel erg diep heb gezeten. Dat het aanwijsbare zaken waren die hiervoor gezorgd hadden en als die zaken weggewerkt waren, het gevoel diep te zitten weg kon ebben. Langzaam maar zeker klauterde ik naar boven en plots kon ik er weer gewoon staan. Het is ook nu pas – na een dikke 5 jaar – dat ik dit kan toegeven, aan mezelf en aan anderen.

Fysiek gaat het de dag van vandaag super met mij, ik lijk mijn ziekte onder controle te hebben en weet het een plaats te geven. Mentaal ben ik ook in vorm,  de laatste weken waren wel zwaar (verbouwen, druk op werk,…) en het dipje was even daar, maar het ziek zijn in de krokus heeft deugd gedaan. De negativiteit kwam samen met de zware verkoudheid mee naar buiten en bleef weg. Ik voel dat mijn lichaam nog wat recup kan gebruiken, maar de weerbaarheid is weer 100%.

En op dat gevoel dronk ik die kinderloze zondagavond met veel plezier het lekkerste wit wijntje op. Op mezelf, op ons als koppel, op het gegeven dat ik/we niet snel opgaven, op het gegeven dat we hier samen uitgeraakt zijn en dat zelfs verbouwen nu geen extra grote druk zet op ons als koppel. Dat we samen sterker uit deze lastige periode kwamen. Dat ik blijkbaar weer kan stralen en als ik eerlijk ben, stralen is het liefste wat ik doen.

 

 

Ik ruik de lente

De zon doen nu voor de tweede dag op rij haar uiterste best, het is heerlijk om met de fiets op weg te gaan. Ik bedacht me wel dat 7 °C op dit moment voor ons al ‘warm’ is, terwijl het na de zomer koud aanvoelt.

Ik zie 2 van mijn mannen ontspannen nu ze buiten kunnen spelen en/of werken. Ik zie gewoon aan hun gezichten dat ze blij zijn, dat ze weer het gevoel hebben van vrij te zijn. Niet tussen 4 muren vastzitten, maar buiten zijn. Zij blij, ik blij.

Ik voel ook dat de zon mezelf energie geeft, de laatste dagen waren wat moeilijker. De broodnodige rustmomenten in huis zijn er tijdens de verbouwing niet meer. Maar goed, ik werk me hier wel door zolang de verbouwing vlot loopt. Het zal lonen over enkele weken!

En of dat het vlot (ik blijf hout vasthouden), alles is nu winddicht, het raam en de deur zijn veel mooier uitgevallen dan het stukje kleur dat ik zag bij het kiezen. Het geheel is echt mooi aan het samenvallen. Het lijkt nu al een enorm verschil qua ruimte en dat is geruststellend.

De keuken hebben we nu ook gekozen. Ik vond dat echt niet gemakkelijk, want hoe zagen de tegels er nu weer juist uit? Om dan niet te spreken over de kleuren op de muur en hoe gaat het werkblad er uitzien in het geheel! Ondertussen wachten we geduldig af. Zolang het goed blijft lopen is het ok.  De ongemakken neem ik er wel bij.

Ik stel me al voor hoe we in onze nieuwe keuken kunnen aperitieven als de lente echt daar is, als we de zon voelen schijnen op het glas, als we de zuurstof door heel ons huis zien vliegen. Aperitieven met vrienden, familie, buren, ik kijk er echt zo reikhalzend naar uit!

 

een vleugje nostalgie

4 jaar geleden schreef ik een gedicht voor gedichtendag. Ik schreef het onder de naam Blister- omdat ik elke dag 2 à 3 pilletjes uit een verpakking moet duwen. Een blister zoals ze dat in het Engels noemen.

Het gedicht was een ode aan Japieschaap die op dat moment leerde kruipen. Maar het is daarna nog 2 keer heel herkenbaar teruggekomen, namelijk als Baloubeer leerde kruipen en natuurlijk ook als Daanemaanke leerde kruipen.

Met je tong uit de mond kruip je naar je doel
kleurrijk speelgoed ontwijkend
vrolijke deuntjes negerend
naar dat ene doel dat je voor ogen hebt

Mollige handjes pletsen tegen de grond
knieën schuren over de vloer
je hoofdje fier omhoog
naar dat ene doel dat je voor ogen hebt

Tot je plots je doel hebt bereikt
geen kleurrijk speelgoed
geen vrolijk deuntje

Met een brede lach
en voetjes schurend tegen elkaar
laat je zien wat je zo graag wou


een stukje hout

 

En vrijdag is het zo ver. 5 jaar al dat Japieschaap ons gezinnetje kleurt, ons mama en papa maakte, in onze harten kroop om er nooit meer uit te gaan. Hij zit – net als de andere twee- onder onze huid. Keuzes worden gemaakt in functie van hen, ze maken ons leven gewoon zoveel waard. En op de vrijdag 5 jaar geleden, begon een mooi nieuw hoofdstuk.

Extra zuurstof in het huis

Dag 3 van de verbouwing is ook achter de rug. Ik ben tevreden over de werken tot nu toe, zoals de schoonmama zei: afbreken gaat sneller dan opbouwen. En inderdaad, op een deel buitenmuur na zijn alle muren eruit die eruit moesten.

Door het noeste werk van de papa’s staat er nu een stofwand in de woonkamer dus we kunnen een ruimte extra gebruiken. Tot grote vreugde van de grootste man in huis, die al een paar keer de muren opliep de voorbije dagen. 

Mijn oudjes en de buurman zorgden dat deze ruimte leefbaar werd en een beetje proper stond, zodat we er direct onze intrek in konden nemen en zo gezegd, zo gedaan. Onze slaapkamer kreeg weer extra zuurstof door de dingen die we ze uit haalden en zelf probeerden we de ruimte met plastieke wanden en vloermatten gezellig te maken. Een last viel van manlief zijn schouders…

En zo gaan we ons eerste weekend in tijden de verbouwing. Zelf ben ik nog erg optimistisch en vrolijk over het hele gegeven. Laat ons hopen dat dat zo blijft. 

Gedichtendag

Het is onzin
zegt het verstand
Het is wat het is
zegt de liefde
Het is ongeluk
zegt de berekening
Het is alleen maar verdriet
zegt de angst
Het is uitzichtloos
zegt het inzicht
Het is wat het is
zegt de liefde

Het is belachelijk
zegt de trots
Het is lichtzinnigheid
zegt de voorzichtigheid
Het is onmogelijk
zegt de ervaring
Het is wat het is
zegt de liefde

-Erich Fried-

Meer info: http://www.poezieweek.com

In het stof bijten

Verbouwen met 3 kinderen onder de 5 jaar, wij behoren vanaf vandaag tot deze gekke categorie! 

Ondertussen is de eerste dag al voorbij, een laagje -laag- stof kan de werkzaamheden niet verstoppen. Die mannen hebben echt al een berg werk verzet, ik voel me dankbaar voor hun werklust en hoop dat ze ook op het einde even hard en snel doorwerken.

De volledige muur tussen gang en woonkamer is weg, geen steen blijft er van over! Mijn grote vrees dag het toch een steunmuur zou zijn, werd vakkundig weggewerkt door de architect. De kindjes kunnen straks in hun eigen kamertjes slapen. Maar de muur is wel degelijk weg, ik had er zoveel over gepraat, van gedroomd en nu -op een halve dag- is hij weg, foetsjie!

De haard is ook voor een deel weg, ontmanteld van de stenen versieringen blijft er een haard over waar een gashaardje ooit tegen gaat komen. Ik zie het al helemaal voor mij! Geen opstapjes meer, geen allesinnemende haard meer, maar een sober exemplaar. Een mooie compromis tussen blijven of helemaal weg. 

Maar helaas, de goednieuwsshow was zonder de vloer gerekend. Onder de vloerbekleding vonden we vochtvlekken, werk voor architect en aannemer om een oplossing te zoeken, het zal nog spannend worden.  Door het vloer-op-vloersysteem dat we kozen voor de nieuwe tegels en parket mogen we niet te hoog gaan of de deuropening zal enkel voor kleine mensen bestemd zijn!

Gelukkig kon ik vandaag rekenen op de buren, en konden de kindjes lawaaivrij slapen en spelen. Konden wij even weg uit onze slaapkamer annex keukentje,woonkamer en eetplaats. Het is krap, maar niet ondoenbaar. Maar de gastvrijheid was welgekomen op deze uitbreekdag.

En morgen? We zien wel, vandaag was goed en onze muur, die is echt helemaal weg! Valt mijn enthousiasme hierover op?🙈